என் வீட்டின் அந்தச் சிறிய ஜன்னல், வெறும் காற்றை மட்டும் கொண்டு வருவதில்லை; அது அன்பின் மொழியையும் சேர்த்தே கொண்டு வந்தது. விடியற்காலைப் பொழுதில், சூரியனின் முதல் கதிர் என் அறைக்குள் விழுவதற்கு முன்பே, அந்த இரு ஜீவன்களின் சிறகடிப்புச் சத்தம் என் உறக்கத்தை மெல்லக் கலைக்கும்.
அவை ஒரு ஜோடிச் சிட்டுக்குருவிகள்.
அதில் பெண் குருவி, ஒரு சிறு தேவதையைப் போல ஜன்னல் கம்பியில் வந்து அமரும். அதன் பின்னே, தன் காதலைச் சிறகுகளில் சுமந்து கொண்டு அந்த ஆண் குருவி பறந்து வரும். அவை தங்களுக்குள் என்னதான் பேசிக்கொள்ளுமோ தெரியாது! மெல்லிய கீச்-கீச் குரலில் ஒன்றையொன்று பார்த்துக் கொஞ்சுவதும், அலகால் அலகைத் தொட்டு முத்தமிட்டுக் கொள்வதும் பார்க்கக் கண் கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும்.
- அந்தப் பெண் குருவி தலைசாய்த்துப் பார்க்கும் அழகே தனி. தன் துணையின் சிறகுகளைத் தன் அலகால் மெல்ல வருடி விடுவதும், அந்தச் சிறு கம்பியில் அமர்ந்து கொண்டு உலகையே மறந்து அவை நிகழ்த்தும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு நடனமும் என் காலைப் பொழுதை ஒரு கவிதையாக மாற்றியிருந்தது.
- நான் வைக்கும் சில தானியங்களை அந்த ஆண் குருவி முதலில் கொத்தி எடுத்துச் சென்று, தன் துணையின் வாயில் அன்போடு ஊட்டிவிடும். அந்தப் பெண் குருவியும் அதைச் செல்லமாக ஏற்றுக்கொண்டு, பதிலுக்குத் தன் துணையைச் சுற்றி வரும்.
அந்தச் ஜன்னல் ஓரம் எனக்கும் அவற்றுக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய பிணைப்பு உருவானது. அவை வெறும் பறவைகள் அல்ல; என் வீட்டின் ஒரு அங்கமாக, என் தனிமையைப் போக்கும் ஒரு அழகிய ஓவியமாகத் திகழ்ந்தன. அவை அங்கு அமர்ந்திருக்கும் வரை என் அறைக்குள் ஒருவித அமைதியும், பேரன்பும் நிறைந்திருப்பதை நான் உணர்வேன்.
ஆனால், அந்தப் பேரன்பின் பின்னால் இப்படி ஒரு சோகம் ஒளிந்திருக்கும் என்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை…- அன்று காலை, பெண் குருவி அசைவற்று கிடந்தது. தன் உலகமே அந்தப் பெண் குருவிதான் என்று வாழ்ந்த அந்த ஆண் குருவிக்கு, அவள் அசைவற்றுப் போன அந்தக் கணம் ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சமும் இருண்டு போனது போலிருந்தது.
- அவள் உடலைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, தன் அலகால் மெல்ல மெல்ல வருடிப் பார்த்தது. “ஏன் இன்னும் உறங்குகிறாய்? எழுந்து வா…” என்று கெஞ்சுவது போல அவள் சிறகுகளைக் கோதி விட்டது.
- அவள் இனி எழமாட்டாள் என்ற உண்மையை ஏற்க முடியாமல், அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. தன் அலகுகளை அவள் அலகுகளோடு சேர்த்து, பிரிவின் வலியை மௌனமாகப் பகிர்ந்துகொண்டது.
- பசி, தாகம், ஆபத்து… எதையும் அது பொருட்படுத்தவில்லை. மாலை வரை அவள் அருகிலேயே அமர்ந்து, ஒரு சிறு அசைவு வராதா என்று ஏங்கித் தவித்தது. அந்த வேதனை நிறைந்த பார்வையில் இருந்த அன்பு என் நெஞ்சை உலுக்கியது.
- மறுநாள் பெண் குருவியின் சடலமும் இல்லை, துணையைத் தொலைத்த ஆண் குருவியும் இல்லை.
- என் உள்ளம் ஒரு எரிமலையாய் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. “யார் செய்த பாவம் இது?” என்ற கேள்வி என் மண்டைக்குள் சுத்தியலால் அடிப்பது போல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அந்தப் பெண் குருவியின் சடலம் காணாமல் போனது முதல், என் ஆத்திரம் எல்லை கடந்தது. ஏதோ ஒரு பூனை மறைந்திருந்து தாக்கியிருக்குமோ? அல்லது அக்கம்பக்கத்தில் யாராவது கல் எறிந்து இந்தச் சிறு ஜீவனைச் சிதைத்தார்களா?
- என் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டு, அந்தப் பாழாய்ப்போன ஜன்னல் கம்பிகளையே வெறித்துப் பார்த்தேன். அப்போதுதான் மின்னல் வெட்டியது போல அந்த நினைவு வந்தது.
-
- என் கண்கள் மெல்லத் திரும்பி, சுவரோரம் அமைதியாகப் பதிந்து கொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய கேமராவைப் பார்த்தன. அது ஒரு இயந்திரக் கண் அல்ல, அந்தப் பிஞ்சு உயிரின் மரணத்திற்குச் சாட்சி சொல்லப் போகும் நீதிபதி என்று எனக்குத் அப்போது தெரியவில்லை.
- நடுங்கும் விரல்களோடு கணினியை இயக்கினேன். பதிவுகள் பின்னோக்கி ஓடின. ‘ப்ளே’ (Play) பொத்தானை அழுத்தியபோது என் இதயம் என் காதுகளுக்குக் கேட்கும் அளவிற்கு வேகமாகத் துடித்தது. ஏதோ ஒரு கொடிய மிருகத்தின் முகத்தையோ அல்லது ஒரு மனிதனின் குரூரத்தையோ திரையில் காண்பேன் என்று எதிர்பார்த்து, பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன்.
- நிமிடங்கள் நகர்ந்தன… அந்தப் பெண் குருவி துள்ளித் குதித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்த அதிகாலைக் காட்சி திரையில் தெரிந்தது. சட்டென்று ஒரு உருவம் திரையில் குறுக்கிட்டது.
- அது நான்தான்.
- வேலைக்குக் கிளம்பும் அவசரத்தில், எதையோ யோசித்துக் கொண்டே ஜன்னல் வழியே குனிந்து, நான் அந்தப் ‘பூமர்’ துண்டை அலட்சியமாகத் துப்பிய காட்சி மிகத் தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தது. வழக்கம்போல நான் ‘பூமர்’ சாப்பிட்டுவிட்டு, அலட்சியமாக ஜன்னல் வழியே வெளியே துப்பினேன். அந்தச் சிறு துண்டு கீழே விழுந்தது. அதன் நிறமும், வாசனையும் அந்தப் பெண் குருவியை ஈர்த்தது. ஏதோ ஒரு புதுவகைத் தீனி என்று நினைத்து, அது அதைத் தன் அலகால் கவ்வி விழுங்கியது.
- அடுத்த சில நிமிடங்களில் அந்தக் குருவி பட்ட அவஸ்தையைத் திரையில் பார்க்க எனக்குத் துணிவில்லை. அந்த ரப்பர் போன்ற துண்டு அதன் தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டது. மூச்சுவிட முடியாமல், நீர் அருந்த முடியாமல், அந்தச் சின்னஞ்சிறு உயிர் ஊசலாடியிருக்கிறது. தன் துணையிடம் சொல்ல முடியாத வலியில் அது துடிதுடித்தது. கடைசியில், ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கூடக் குடிக்க முடியாமல் அந்த உயிர் பிரிந்திருந்தது.
- நான் செய்த அந்த ஒரு நொடி அலட்சியம், இரண்டு உயிர்களின் தீராத காதலைத் தின்றுவிட்டது. நான் வெறும் எச்சிலைத் துப்பவில்லை; அந்தப் பறவைகளின் வாழ்வைச் சிதைக்கும் விஷத்தைத் துப்பியிருக்கிறேன்.
”அறியாமல் செய்தாலும், அது கொலைதான்.”
இன்று என் ஜன்னல் ஓரம் அமைதி நிலவுகிறது. ஆனால் அந்த அமைதி மரணத்தின் அமைதி. ஒவ்வொரு முறை நான் ஜன்னலைத் திறக்கும்போதும், அந்தப் பெண் குருவியின் மரணப் போராட்டமும், அந்த ஆண் குருவியின் பரிதாபமான பார்வையும் என் மனச்சாட்சியை ஓயாமல் சாடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
நமக்கு மிகச் சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு செயல், மற்றொரு ஜீவனுக்கு வாழ்வா சாவா போராட்டமாக முடியலாம். நாம் அலட்சியமாகத் துப்பும் ஒரு எச்சிலோ, வீசும் ஒரு நெகிழிப் பையோ (Plastic), தூக்கி எறியும் ஒரு மிட்டாய் உறையோ இயற்கையில் உள்ள மற்ற உயிரினங்களுக்கு எமனாக மாறக்கூடும் என்பதற்கு இந்தக் குருவியின் மரணமே சாட்சி.
